HİÇ BİR ZAMAN

Yare doğru giden yollar
Yarlanmaz ki hiç bir zaman
Ardımızda kalaz izler
Körlenmez ki hiç bir zaman

Bana göre nanca eyse
Nas beğenmez nasıl şeyse
Aşık olan çul da geyse
Arlanmaz ki hiç bir zaman

Çanak çanak leğen leğen
Çabuk ölür çokca yiyen
Aza şükür Allah diyen
Darlanmaz ki hiçbir zaman

Garibanın kader bağı
Bahar vakti bar'ın çağı
Ya yel çalar ya kırağı
Barlanmaz ki hiçbir zaman

Zevraki'nin demir koyu
Dalgalanır ömür boyu
Ağlar gider kirpik suyu
Kirlenmez ki hiçbir zaman

DÖNDÜK

Noksan değil,doksan yaşım
Yüze döndük yüze döndük
Kırağ attı kara başım
Güze döndük, güze döndük

Mal,mülk,şöhret bir boş boru
Yandı getti yaş ve kuru
Bitti dehrin yokuş turu
Düze döndük, düze döndük

Sanmayın ki ölüm korkum
Zaten ne ki ondan farkım
Dondu çayım durdu çarkım
Buza döndük, buza döndük

Özleri kem sözler yemiş
Gözler dizler dama demiş
Kör mangalda kül bağlamış
Küle döndük, küle döndük

Yol kısaldı zaman doldu
Zevraki'ye olan oldu
Gelen yoldu giden yoldu
Kaza döndük, kaza döndük

BAŞKADIR

Allanır sallanır bülbüller konar
Gonca gülün ince dalı başkadır
Süs gibi takılır mis gibi kokar
Göllü koyağın gülü başkadır

Uyumaz arımız erkenden uçar
Bahçecik bağından barını seçer
Lokmanı sollarda anzeri geçer
Şu Gelinpeteğin balı başkadır

Her türlü hatadan eylerim haya
Sözlerim ne rüyadır ne de riya
Elmanın da yanağında vardır ya
Benim bayrağımın alı başkadır

Hem ohu hem ofu vardır hem ahı
Şakacıların şahıdır o şahı
Her şairinde vardır ya mizahı
Aşık Zevraki'nin halı başkadır


BENİM YARAM

Deprem gibi birden teper
Benim yaram benim yaram
Yanaşmayın size seper
Benim yaram benim yaram

Uyuşup bir an uyutmaz
Herdem avlar hiç avutmaz
Merhametsiz merhem almaz
Benim yaram benim yaram

Bağrım yara böğrüm bere
Ara sıra vurur sere
Pes dedirtir pis kansere
Benim yaram benim yaram

Zevraki buna ne yapa
Sargı tutmaz yeri sapa
Gelmez asla ipe sapa
Benim yaram benim yaram

BENİM YARAM 2

Hiçbir yağı kabul etmez
Benim yaram benim yaram
Lokman gelse yine gitmez
Benim yaram benim yaram

Öyle dert sardı ki sine
Eyyub'un kurdu neki ne
Bin göz açar bir tekine
Benim yaram benim yaram

Kimse almaz ki bir direm
Kiraz değil biraz verem
Ne vebadır ne de verem
Benim yaram benim yaram

Nasıl vurdu ki nazlı yar
Ne nar yarar ne buzlu kar
Kav misali içten yanar
Benim yaram benim yaram

Sanarsın ki bükte çubuk
Büyür birden çabuk çabuk
Kanar tutmaz asla kabuk
Benim yaram benim yaram

Yüzden baksan görülemez
Derin dalar deri-lemez
İlerlerde gerilemez
Benim yaram benim yaram

Deprem gibi dipten atar
Birden bire huyu tutar
Dehri yalar bahri yutar
Benim yaram benim yaram

Eritir dağ gibi eri
Sardımıydı bir kez seri
Kıskandırır pis kanseri
Benim yaram benim yaram

Yanaşılmaz yeri sapa
Ne tampon tutar ne tapa
Gelmez asla ipe sapa
Benim yaram benim yaram

Dayan Zevraki dayan ki
Ağarasın yanda yan ki
Kireç külhanıdır sanki
Benim yaram benim yaram

İRFAN MI KALDI

Eridi kemik boşaldı ilik
İnceldim oldum bir iğne iplik
Gittim tüccara yok bir katiplik
Sormadığım dükkan mı kaldı

Ne yerdesin ne yedi kat gökte
Ne şark şimal ne cenüp ne garpte
Akibet buldum seni bu kalpte
Aramadığım mekan mı kaldı

Bahriler gibi her bahre dalıp
Dört iklim gezdim bir seyyah olup
Kahve gibi kabdan kaba dolup
Boşalmadığım fincan mı kaldı

Bu doymazlık gönlümün tarzıdır tarzı
Her nere gitsem indirir gürzü
Nazlım sende mi çevirdin yüzü
Anadan özge bir can mı kaldı

Adalet çöktü kökten yıkıldı
On yıldır vatan yandı yakıldı
Altına bile kulplar takıldı
Katıksız sade mercan mı kaldı

Komşuya giden kusuru yazar
Oğul babaya çukuru kazar
Kalp gözüyle gör eyle bir nazar
Bak ki binde bir insan mı kaldı

Dert doldu karnım sanki hamile
Aman yarabbi bu ne hamule
Gayri mecalim yok tahammüle
Takata sabıra imkan mı kaldı

Akif der ki birkaç kalbi hulus
Ne yapsın cahil biçare ulus
Hile yaparsa bir ordinaryus
Çürümüş çatı irfan mı kaldı

Kelkit 1957

Hamüle: yük

YABASİYLE

Dünya edip bizi gazel
Savursa da yabasiyle
Yaşamak yine de güzel
Çilesiyle, çabasiyle

BUNDAN BÖYLE

Alevlendi bağrın bağı
Sönmez artık bundan böyle
Çabuk geçti bahar çağı
Dönmez artık bundan böyle

Nazlı yarin kahrı ile
Nara düştüm bile bile
Nemli gözüm döndü Nil'e
Dinmez artık bundan böyle

Saldı beni sonsuz aha
İflah olmaz Zevrak daha
Ah u zarım kalktı şaha
Sinmez artık bundan böyle


ŞU BENİM GÖNLÜM

Bir yar vermiştir bana yaradan
Bine raz olmaz şu benim gönlüm
Döşler kardandır da kaşlar karadan
Gine raz olmaz şu benim gönlüm

Cimri de değil diyesin cimri
Bilir ki hakkın cömertlik emri
Bir yara verir bin yıllık ömrü
Ölse de almaz şu benim gönlüm

Kah kafir olur kisrayı geçer
Kah kafurun kah kevseri içer
Hançeresine dayansa hançer
Havf edip yılmaz şu benim gönlüm

Bahçe bağını boz seller bassa
Dalı budağını baltalar kesse
Dört bir bucağında sam yeller esse
Sararıp solmaz şu benim gönlüm

Dığa mı dığa dayı mı dayı
Kazanır daim en zor davayı
Geçer hümayı uçar havai
Alçağa konmaz şu benim gönlüm

Çıkar göklere berkleri çakar
İner yerlere bentleri yıkar
Bunca bahirler bağrına akar
Taşıp da dolmaz şu benim gönlüm

Tart olduk kinden düştük tahrete
Geçtik dünyadan döndük ahrete
Dost ile dalmışız derin sohbete
Top atsan duymaz şu benim gönlüm

Gönül nedir bu güzellik sende
Gülde görmedim ben bu desende
Zevraki o yar akla esende
Dövsen de dönmez şu benim gönlüm

ESKİ

Dilimize çulumuza eller eski derler
Deyme varsın dursun onlar desinler eski
Eski dostlardan bize hiçbir zarar gelmez ki
Yalan dünyaya tapan yeni yelve yazarlar
Onun en ilk en eski olduğunu bilmezler ki

DÜŞTÜ

Kimse sevmez oldu dünü
Kibar insan kire düştü
Naylon kovdu yerli yünü
Bin müşteri bire düştü

Yar vursada yara bere
Yakışmıyor yılmak ere
Pişman oldum ya bir kere
Kara sevda sere düştü

Hayat etti bizi helak
Eledi de elek elek
Pinti deyu paslı felek
Yüzde doksan fire düştü

Sarraf görse bir simü zer
Sahiyi sahteyi sezer
Cüce berduş başta gezer
Yüce beyler yere düştü

Devir döndü bunu bil ki
Devleri de yener belki
Meydan okur şebek tilki
Şimdi mahsen ere düştü

Menzil yakın mendil salla
Solla Zevrak sağı solla
Şeyihlerden kendin kolla
Halk hile i şere düştü

GÖNÜL

Tok mu oldun, çok aç idin
Yüceden öc alan gönül
Havadan puc oldun indin
Hümadan pac alan gönül

Gayet zordur hayat harbi
Yüksekten düşmenin zarbi
Kim dedi ki yıldız gibi
Bu kadar yücelen gönül

Tomruğu ezer atardın
Dozerdende besbeterdin
Dağları doğrar yutardın
Doğmadan kocalan gönül

Zevrak tıpkı sinek gibi
Taktı seni ağa tipi
Çırpın ki çıkasın şimdi
Debelen bocalan gönül

GİDER

Bedestanı geze geze giyenler
Üç arşın boz beze sarılır gider
Neden acep ahbap, eş, dost diyenler
Hep küsüp de bize darılır gider

Boz çöle döner, bol çiçekli parklar
Boşalır zemberek çalışmaz çarklar
Kuru dere olur, kuduran arklar
Dağılır da düze durulur gider

Aşık Zevraki der; bayanlar baylar
Tavladan tezen o, tıfılca taylar
Dağ belmi haylar, yemli, yomlu haylar
Derken düşer dize yorulur gider